باشگاه کوهنوردی دنا اصفهان

بگشای دل و دیده به دیدار دماوند
وز هر چه بجز اوست دمی دیده فروبند

برنامه‌ی صعود به قله‌ی دماوند برای تاریخ 25 مرداد 1396 به سرپرستی آقای ابدال کریمی، مشترک با گروه کوهنوردی چکاد اصفهان اعلام گردید. گروه 28 نفره‌ی ما ساعت 8 عصر روز چهارشنبه در ایستگاه دانشگاه صنعتی دروازه تهران برای حرکت جمع شدند و 8:30 دقیقه عصر از اصفهان حرکت کردند.

حدود ساعت 1 بامداد، 15 کیلومتر بعد از دلیجان به سمت قم در حالی که اکثر اعضای تیم خواب بودند؛ آقای بیژنی خبر از تصادف ناگواری در مسیر دادند. مینی‌بوس توقف کرد و تمامی همنوردان به کمک شتافتند. سرنشینان خودرو را نجات داده، از آتش‌سوزی خودرو جلوگیری کردند و منتظر آمبولانس شدند. بعد از امداد و نجات اعضای گروه با یک ساعت تأخیر بوجود آمده به مسیر خود ادامه دادند.

پس از عبور از پلور، گزنک و تونل 8 سمت چپ جاده؛ خروجی روستای ناندل رویت گردید. که این خروجی نه چندان هموار، 16 کیلومتر تا روستای حاجی‌دلا، 18 کیلومتر تا روستای میان‌ده و 19 کیلومتر تا روستای ناندل فاصله دارد. 8:45 دقیقه صبح به روستای ناندل رسیدیم و پس از مرتب کردن وسایل مورد نیاز رأس ساعت 9:30 دقیقه صبح با نیسان وانت راهی گوسفند‌سرای گردنه سر در ارتفاع 2900 متری شدیم. بعد از نیم ساعت به منطقه‌ی گردنه سر رسیدیم. و بعد از صرف صبحانه و معارفه، گروه به سرقدمی آقای جواد مرندی و مسئول فنی آقای خسروی و عقب‌داری آقای علیخانی ساعت 10:50 دقیقه حرکت به سمت پناهگاه تخت فریدون را آغاز نمود.

قله دماوند کوهی در شمال ایران است و بلندترین کوه ایران و خاورمیانه و بلند‌ترین قله آتشفشانی آسیاست. این کوه در قسمت تقسیمات مرکزی رشته کوه البرز در جنوب دریای خزر و در بخش لاریجان شهرستان آمل قرار دارد و از نظر تقسیمات کشوری در استان مازندران قرار می‌گیرد.

بعد از حدود 6 ساعت کوهپیمایی، با عبور از گردنه سر و شروع یال شمال شرقی که بیشتر مسیر پاکوب می‌باشد؛ ساعت 5:15 دقیقه قبل از رسیدن به پناهگاه تخت فریدون متوجه شدیم گروه چکاد محل مناسبی را برای کمپ انتخاب کرده است. پس گروه دنا نیز از ادامه مسیر به سمت پناهگاه منصرف شده و در کنار همنوردان چکادی تصمیم به ماندن گرفتند. بعد از صرف شام و هماهنگی‌های لازم برای حرکت به سمت قله همنوردان به استراحت پرداختند.

با وجود باد شدید تیم اعزامی 28 نفره در ساعت 3:30 دقیقه بامداد صعود خود را شروع کردند. طی مسیر به سرقدمی آقای فوقانی، عقب‌داری آقای مستاجران و مسئول فنی آقای علیخانی کمی مانده به ارتفاع 4800 متری، 8 نفر از همنوردان از صعود خود منصرف شدند.

مسیر پاکوب از میان صخره‌های سست و سنگ‌های ریزشی و از مسیر یال مشرف به یخچال «یخار» می‌گذشت. وزش باد همچنان ادامه داشت و در مسیر شاهد بارش پراکنده تگرگ بودیم. بعد از عبور از یال یخار به زیر بام برفی رسیدیم (در بام برفی دو جبهه شمالی و شمال شرقی تلاقی می‌کنند). مسیر رفته رفته پرشیب‌تر می‌شد. تنها 19 نفر از اعضای تیم در ساعت 11:45 دقیقه بام ایران را در ارتفاع 5671 متر از سطح دریا فتح کردند. روی قله نظاره‌گر دره‌ها و کوه‌های اطراف شدیم, از ته دل نفسی عمیق کشیدیم و سر بر فراز قله دماوندبه آسمان افراشتیم. همیشه در رسیدن به قله خس‌خس‌های کوتاهی را تحمل می‌کنیم که بر فراز قله, بلندترین و عمیق‌ترین نفسم را از ته دل بیرون بدمم.

سپس یک دقیقه سکوت کردیم؛ به یاد دوست، کوهنورد و استادمان مهندس امجد سمواتی که؛ یکی مرد بُد در دماوندکوه/ که شاهش جُدا داشتی از گروه. این آن لحظه‌ی واقعی است که لحظه‌ای دیگر را انتظار می‌کشد، گامی‌ست پیش از گامی دیگر که جاده را بیدار می‌کند، تداومی است که زمان مرا می‌سازد، لحظه‌ای است که عمر مرا سرشار می‌کند ... . بعد از آن گروه به اتفاق سرود «ای ایران» را سردادند.

در ساعت 12:30 دقیقه به سمت جان‌پناه تخت فریدون برگشته و در ساعت 4:30 دقیقه بعدازظهر به چادرهایمان رسیدیم. کمی استراحت کرده و در ساعت 5:45 دقیقه مسیر فرود به سمت گردنه سر را پیش گرفتیم. صدای گرم آواز تصنیف‌های دوستان سختی و خستگی طول مسیر را تسهیل می‌کرد. حدود 9:30 دقیقه شب سوار نیسان‌ها شدیم و به سمت روستای ناندل حرکت کردیم. ساعت 11:30 از روستای ناندل به سمت اصفهان بازگشتیم.